دیوان حافظ/خط عذار یار که بگرفت ماه ازو

by حافظ

۴۱۳	خطّ عذار یار که بگرفت ماه ازو			خوش حلقه‌ایست لیک بدر نیست راه ازو		۴۱۴
	ابروی دوست گوشهٔ محراب دولتست			آنجا بمال چهره و حاجت بخواه ازو
	ای جرعه‌نوش مجلس جم سینه پاک دار			کایینه‌ایست جام جهان‌بین که آه ازو
	کردار اهل صومعه‌ام کرد می پرست			این دود بین که نامهٔ من شد سیاه ازو
	سُلطان[۱] غم هر آنچه تواند بگو بکن			من برده‌ام بباده‌فروشان پناه ازو
	ساقی چراغ می بره آفتاب دار			گو برفروز مشعلهٔ صبحگاه ازو
	آبی بروزنامهٔ اعمال ما فشان			باشد توان سترد حروف گناه ازو
	حافظ که ساز مطرب عشّاق ساز کرد			خالی مباد عرصهٔ این بزمگاه ازو
		آیا درین خیال که دارد گدای شهر
		روزی بود که یاد کند پادشاه ازو

---

1. ق ر و سودی: شیطان غم.