| ۴۱۱ | تاب بنفشه میدهد طرّهٔ مشکسای تو | | پردهٔ غنچه میدرد خندهٔ دلگشای تو | ۴۰۸ |
| ای گل خوش‌نسیم من بلبل خویش را مسوز | | کز سر صدق میکند شب همه شب دعای تو | |
| من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان | | قال و مقال عالمی می‌کشم از برای تو[۱] | |
| دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار | | گوشهٔ تاج سلطنت می‌شکند گدای تو | |
| خرقهٔ زهد و جام می گر چه نه درخور همند | | این همه نقش میزنم از جهت رضای تو | |
| شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر | | کاین سر پرهوس شود خاک در سرای تو | |
| شاه‌نشین چشم من تکیه‌گه خیال تست | | جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو | |
| خوش چمنیست عارضت خاصه که در بهار حسن | |
| حافظ خوش‌کلام شد مرغ سخن‌سرای تو[۲] | |
