دیوان حافظ/گفتا برون شدی به تماشای ماه نو
| ۴۰۶ | گفتا برون شدی بتماشای ماه نو | از ماه ابروان منت شرم باد رو | ۴۱۳ | |||
| عمریست تا دلت ز اسیران زلف ماست | غافل ز حفظ جانب یاران خود مشو | |||||
| مفروش عطر عقل بهندوی زلف ما | کانجا هزار نافهٔ مشکین به نیم جو | |||||
| تخم وفا و مهر درین کهنه کشته زار[۱] | آنگه عیان شود که بود موسم درو | |||||
| ساقی بیار باده که رمزی بگویمت | از سرّ اختران کهن سیر و ماه نو | |||||
| شکل هلال هر سر مه میدهد نشان | از افسر سیامک و ترک[۲] کلاه زو | |||||
| حافظ جناب پیر مغان مأمن وفاست | ||||||
| درس حدیث عشق برو خوان و زو شنو | ||||||