دیوان حافظ/به جان پیر خرابات و حق صحبت او

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
۴۰۵  بجان پیر خرابات و حقّ صحبت او که نیست در سر من جز هوای خدمت او  ۴۰۷
  بهشت اگر چه نه جای گناهکارانست بیار باده که مستظهرم بهمّت[۱] او  
  چراغ صاعقه آن سحاب روشن باد که زد بخرمن ما آتش محبّت او  
  بر آستانهٔ میخانه گر سری بینی مزن بپای که معلوم نیست نیّت او  
  بیا که دوش بمستی سروش عالم غیب نوید داد که عامست فیض رحمت او  
  مکن بچشم حقارت نگاه در من مست که نیست معصیت و زهد بی‌مشیّت او  
  نمی‌کند دل من میل زهد و توبه ولی بنام خواجه بکوشیم و فرّ دولت او  
  مدام خرقهٔ حافظ بباده در گروست  
  مگر ز خاک خرابات بود فطرت[۲] او  


  1. چنین است در اغلب نسخ، ر و سودی: برحمت او.
  2. س ی: طینت.