دیوان حافظ/آن غالیه خط گر سوی ما نامه نوشتی

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
۴۳۶  آن غالیه خط گر سوی ما نامه نوشتی گردون ورق هستی ما درننوشتی  ۴۷۲
  هر چند که هجران ثمر وصل برآرد دهقان جهان کاش که این تخم نکشتی  
  آمرزش نقدست کسی را که در اینجا یاریست چو حوریّ و سرائی چو بهشتی  
  در مصطبهٔ عشق تنعّم نتوان کرد چون بالش زر نیست بسازیم بخشتی  
  مفروش بباغ ارم و نخوت شدّاد یک شیشه می و نوش لبیّ و لب کشتی  
  تا کی غم دنیای دنی ایدل دانا حیفست ز خوبی که شود عاشق زشتی  
  آلودگی خرقه خرابیّ جهانست کو راهروی اهل دلی پاک سرشتی  
  از دست چرا هشت سر زلف تو حافظ تقدیر چنین بود چه کردی که نهشتی[۱]  

  1. در این غزل در نسخ مختلفه سه بیت ذیل را یا بعضی از آنها را علاوه دارند: تنها نه منم کعبهٔ دل بتکده کرده در هر قدمی صومعهٔ هست و کنشتی کلکت که مریزاد زبان شکرینش مهر (از) تو ندید ار نه سلامی (جوابی) بنوشتی جهل من و عل تو فلک را چه تفاوت آنجا که بصر نیست چه خوبیّ و چه زشتی.