حافظ (غزلیات)/نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(نه هر که چهره برافروخت دلبری داند)
'


۱۷۷ نه هر که چهره برافروخت دلبری داندنه هر که آینه سازد سکندری داند ۲۱۳
 نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشستکلاه‌داری و آیین سروری داند 
 تو بندگی چو گدایان بشرط مزد مکنکه دوست خود روش بنده‌پروری داند 
 غلام همت آن رند عافیت‌سوزمکه در گداصفتی کیمیاگری داند 
 وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزیوگرنه هر که تو بینی ستمگری داند 
 بباختم دل دیوانه و ندانستمکه آدمی‌بچهٔ شیوهٔ پری داند 
 هزار نکتهٔ باریک‌تر ز مو اینجاستنه هر که سر بتراشد قلندری داند 
 مدارِ نقطهٔ بینش ز خال تست مراکه قدر گوهر یکدانه جوهری داند 
 بقدّ و چهره هرآنکس که شاه خوبان شدجهان بگیرد اگر دادگستری داند 
  ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه  
  که لطف طبع و سخن‌گفتن دری داند