حافظ (غزلیات)/نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(نه هر که چهره برافروخت دلبری داند)
'


 نه هر که چهره برافروخت، دلبری داندنه هر که آینه سازد، سکندری داند 
 نه هر که طرف کله کج‌نهاد و تند نشستکلاه‌داری و آیین سروری داند 
 تو بندگی، چو گدایان، به شرطِ مزد مکنکه خواجه خود روش بنده‌پروری داند 
 غلام همت آن رندِ عافیت‌سوزمکه در گداصفتی، کیمیاگری داند 
 وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزیوگرنه هر که تو بینی، ستم‌گری داند 
 بباختم دل دیوانه و ندانستمکه آدمی‌بچه‌ای شیوهٔ پری داند 
 هزار نکتهٔ باریک‌تر ز مو این‌جاستنه هر که سر بتراشد قلندری داند 
 مدارِ نقطهٔ بینش ز خال توست مراکه قدر گوهر یک‌دانه جوهری داند 
 به قد و چهره، هرآن‌کس که شاه خوبان شدجهان بگیرد اگر دادگستری داند 
 ز شعر دلکش حافظ کسی بُوَد آگاهکه لطف طبع و سخن‌گفتنِ دری داند