حافظ (غزلیات)/در سرای مغان رفته بود و آب زده

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(در سرای مغان رفته بود و آب زده)
'


درِ سرای مُغان رُفته بود و آب‌زدهنشسته پیر و صلایی به شیخ و شاب زده
سَبوکشان همه در بندگی‌ش بسته کمرولی ز تَرکِ کُله، چتر بر سحاب زده
شعاعِ جام و قدح، نورِ ماه پوشیده!عذارِ مُغ‌بچگان راهِ آفتاب زده!
عروسِ بخت در آن حجله، با هزاران نازشکسته کسمه و بر برگِ گل گلاب زده
گرفته ساغرِ عشرت فرشته‌ی رحمتز جرعه، بر رُخِ حور و پری گلاب زده
ز شور و عربده‌ی شاهدانِ شیرین‌کارشکر شکسته؛ سمن ریخته؛ رُباب زده!
سلام کردم و با من به‌روی خندان گفتکه: «ای خُمارکشِ مُفلسِ شراب‌زده!
که این کند که تو کردی به‌ضعفِ همّت و رای؟!ــ ز گنج‌خانه شده؛ خیمه بر خراب زده!
وصالِ دولتِ بیدار ترسمَت ندهندکه خُفته‌ای تو در آغوشِ بختِ خواب‌زده
بیا به میکده، حافظ، که بر تو عرضه کنمهزار صف ز دعاهای مستجاب‌زده»
فلک جَنیبه‌کشِ شاه نصره‌الدّین استبیا ببین ملکش دست در رکاب زده
خرد که مُلهمِ غیب است بهرِ کسبِ شرفز بامِ عرش صدَش بوسه بر جناب زده