حافظ (غزلیات)/خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(خوش است خلوت اگر یار یار من باشد)
'


۱۶۰ خوشست خلوت اگر یار یار من باشدنه من بسوزم و او شمع انجمن باشد ۲۳۰
 من آن نگین سلیمان بهیچ نستانمکه گاه گاه برو دست اهرمن باشد 
 روا مدار خدایا که در حریم وصالرقیب محرم و حرمان نصیب من باشد 
 هُمای گو مفکن سایهٔ شرف هرگزدر آن دیار که طوطی کم از زغن باشد 
 بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دلتوان شناخت ز سوزی که در سخن باشد 
 هوای کوی تو از سر نمیرود آریغریب را دل سرگشته با وطن باشد 
  بسان سوسن اگر ده زبان شود حافظ  
  چو غنچه پیش تواش مهر بر دهن باشد