دیوان حافظ/ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها دیوان حافظ  از حافظ
ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما
به ملازمان سلطان که رساند این دعا را


ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شماآب روی خوبی از چاه زنخدان شما
عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمدهبازگردد یا برآید چیست فرمان شما
کس به دور نرگست طرفی نبست از عافیت    بمستان شما
بخت خواب‌آلود ما بیدار خواهد شد مگرزآنکه زد بر دیده آبی[۱] روی رخشان شما
با صبا همراه بفرست از رخت گل‌دسته‌ٔبو که بوئی بشنویم از خاک بستان شما
عمرتان باد و مراد ای ساقیان بزم جمگر چه جام ما نشد پرمی بدوران شما
دل خرابی میکند دلدار را آگه کنیدزینهار ای دوستان جان من و جان شما
کی دهد دست این غرض یا‌رب که همدستان شوندخاطر مجموع ما زلف پریشان شما
دوردار از خاک و خون دامن چو بر ما بگذریکاندرین ره کشته بسیارند قربان شما
ای صبا با ساکنان شهر یزد از ما بگوکای سر حق ناشناسان گوی چوگان شما
گر چه دوریم از بساط قرب همّت دور نیستبندهٔ شاه شماییم و ثناخوان شما
ای شهنشاه بلنداختر خدا را همّتی
تا ببوسم همچو اختر خاک ایوان شما

  1. در نسخهٔ خ این سه کلمه محو شده و بعد بجای آن بهمین نحو که در متن است نوشته شده و صورت اصلی معلوم نیست.