اوحدی مراغه‌ای (منطق العشاق یا ده نامه)/طبیبی با یکی از دردمندان

by اوحدی مراغه‌ای

	طبیبی با یکی از دردمندان			بگفت آن شب که بودش درد دندان
	که: دندان چون به درد آرد دهانت			بکن ور خود بود شیرین چو جانت
	رفیقی گر ز پیوندت گریزد			ازو بگریز، اگر جان بر تو ریزد
	چو زین سر هست، زان سر نیز باید			که مهر از یکطرف دیری نپاید
	هزیمت رفته را در پی نپویند			حدیث قلیه با سیران نگویند
	چو بینی دوست را از مهر خالی			فرو خوان قصه‌ی ملکی و مالی
	چو عاشق ترک شد، معشوق تازی			چنین پیوند را خوانند بازی
	به مثل خود بود هر جنس مایل			که قایم شد برین معنی دلایل