کلیات سعدی/غزلیات/گر یکی از عشق برآرد خروش

by سعدی

۳۳۷– ط

	گر یکی[۱] از عشق برآرد خروش			بر سر آتش نه غریبست جوش
	پیرهنی گر بدرد ز اشتیاق			دامن عفوش بگنه بربپوش
	بوی گل آورد نسیم صبا			بلبل بیدل ننشیند خموش
	مطرب اگر پرده ازین ره زند			باز نیایند حریفان بهوش
	ساقی اگر باده ازین خم دهد			خرقه صوفی ببرد می فروش
	زهر بیاور که ز اجزای من			بانگ برآید بارادت که نوش
	از تو نپرسند درازای شب			آنکس داند که نخفتست دوش
	حیف بود مردن بی عاشقی			تا نفسی داری و نفسی بکوش
	سر که نه در پای عزیزان رود[۲]			بار گرانست کشیدن بدوش
	سعدی اگر خاک شود همچنان			نالهٔ[۳] زاریدنش آید بگوش
	هر که دلی دارد از انفاس او			میشنود تا بقیامت خروش

---

1. دلی، کسی.
2. بود.
3. ناله و.