کلیات سعدی/غزلیات/گر دست دهد هزار جانم

by سعدی

۴۱۸ – ب

	گر دست دهد هزار جانم			در پای مبارکت فشانم
	آخر بسرم گذر کن ایدوست			انگار که خاک آستانم
	هر حکم که بر سرم برانی			سهلست ز خویشتن مرانم
	تو خود سر وصل ما نداری			من عادت بخت خویش دانم
	هیهات، که چون تو شاهبازی			تشریف دهد بآشیانم[۱]
	گر خانه محقرست و تاریک			بر دیدهٔ روشنت نشانم
	گر نام تو بر سرم بگویند			فریاد برآید از روانم
	شب نیست که در فراق رویت			زاری[۲] بفلک نمی‌رسانم
	آخر نه من و تو دوست بودیم			عهد تو شکست و من همانم
	من مهرهٔ مِهر تو نریزم			الّا که بریزد استخوانم
	من ترک وصال تو نگویم			الّا بفراق جسم و جانم
	مجنونم اگر بهای لیلی			ملک عرب و عجم ستانم
	شیرین زمان توئی بتحقیق			من بندهٔ خسرو زمانم
	شاهی که ورا رسد که گوید			مولای اکابر جهانم
	ایوان رفیعش آسمان را			گوید تو زمین من آسمانم
	دانی که ستم روا ندارد			مگذار که بشنود فغانم
	هر کس بزمان خویشتن بود[۳]			من سعدی آخرالزمانم[۴]

---

1. در آشیانم.
2. افغان.
3. خویش بودند.
4. در تمام نسخ قدیم و معتبر این بیت نیست.