کلیات سعدی/غزلیات/گر از جفای تو روزی دلم بیازارد

by سعدی

۱۶۷– ق

	گر از جفای تو روزی دلم بیازارد			کمند شوق کشانم بصلح باز آرد
	ز درد عشق تو دوشم امید صبح نبود			اسیر عشق چه تاب شب دراز آرد؟
	دلی عجب نبود گر بسوخت کاتش تیز[۱]			چه جای موم که پولاد در گداز آرد
	توئی که گر بخرامد درخت قامت تو			ز رشک سرو روانرا باهتزاز آرد
	دگر بروی خود از خلق در بخواهم بست			مگر کسی ز توام مژدهٔ فرازآرد
	اگر قبول کنی سر نهیم بر قدمت			چو بت پرست که در پیش بت نماز آرد
	یکی بسمع رضا گوش دل بسعدی دار[۲]			که سوز عشق سخنهای دلنواز آرد

---

1. عشق.
2. کن.