کلیات سعدی/غزلیات/چو بلبل سحری برگرفت نوبت بام

by سعدی

۳۵۶– ق

	چو بلبل سحری برگرفت نوبت بام			ز توبه خانهٔ تنهائی آمدم بر بام
	نگاه میکنم از پیش رایت خورشید			که میبرد[۱] بافق پرچم سپاه ظلام
	بیاض روز برآمد چو ازدواج سیاه			برهنه باز نشیند یکی سپیداندام
	دلم بعشق گرفتار و جان بمهر گرو			درآمد از درم آن دلفریب جان‌آرام
	سرم هنوز چنان مست بوی آن نفسست			که بوی عنبر و گل ره نمیبرد بمشام
	دگر من از شب تاریک هیچ غم نخورم			که هر شبی را روزی مقدرست انجام
	تمام فهم نکردم که ارغوان و گلست			در آستینش یا دست و ساعد گلفام
	در آبگینه‌اش آبی که گر قیاس کنی			ندانی آب کدامست و آبگینه کدام
	بیار ساقی دریای مشرق و مغرب			که دیر مست شود هر که مَی خورد بدوام
	من آن نیم که حلال از حرام نشناسم			شراب با تو حلالست و آب بیتو حرام
	بهیچ شهر نباشد چنین شکر که توئی			که طوطیان چو سعدی درآوری بکلام
	رها نمیکند این نظم چون زره درهم			که خصم تیغ تعنت برآورد ز نیام

---

1. میرود.