کلیات سعدی/غزلیات/چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

by سعدی

۱۳۲– ق

چو ابر زلف تو پیرامن قمر میگشتز ابر دیده کنارم باشک تر میگشتز شور عشق تو در کام جان خستهٔ منجواب تلخ تو شیرین‌تر از شکر میگشت خوی عذار تو بر خاک تیره میافتاد^[۱]وجود مرده ازان آب جانور میگشت اگر مرا بزر و سیم دسترس بودیز سیم سینهٔ تو کار من چو زر میگشت دل از دریچهٔ فکرت بنفس ناطقه دادنشان حالت زارم که زارتر میگشت ز شوق روی تو اندر سر قلم سودافتاد و چون من سودازده بسر میگشت ز خاطرم غزلی سوزناک روی نمودکه در دماغ فراغ من اینقدر میگشت

---

1. چون میریخت.