کلیات سعدی/غزلیات/چو ابر زلف تو پیرامن قمر می‌گشت

by سعدی

۱۳۲– ق

	چو ابر زلف تو پیرامن قمر میگشت			ز ابر دیده کنارم باشک تر میگشت
	ز شور عشق تو در کام جان خستهٔ من			جواب تلخ تو شیرین‌تر از شکر میگشت
	خوی عذار تو بر خاک تیره میافتاد[۱]			وجود مرده ازان آب جانور میگشت
	اگر مرا بزر و سیم دسترس بودی			ز سیم سینهٔ تو کار من چو زر میگشت
	دل از دریچهٔ فکرت بنفس ناطقه داد			نشان حالت زارم که زارتر میگشت
	ز شوق روی تو اندر سر قلم سودا			فتاد و چون من سودازده بسر میگشت
	ز خاطرم غزلی سوزناک روی نمود			که در دماغ فراغ من اینقدر میگشت

---

1. چون میریخت.