کلیات سعدی/غزلیات/چشم خدا بر تو ای بدیع شمایل

by سعدی

۳۴۸– ط

چشم خدا بر تو^[۱] ای بدیع شمائلیار^[۲] من و شمع جمع و شاه قبائل جلوه کنان میروی و باز میائیسرو ندیدم^[۳] بدین صفت متمائل هر صفتی را دلیل معرفتی هستروی^[۴] تو بر قدرت خدای^[۵] دلائل^[۶] قصهٔ لیلی مخوان و غصهٔ مجنونعهد^[۷] تو منسوخ کرد ذکر اوائل نام تو میرفت و عارفان بشنیدندهر دو برقص آمدند سامع و قائل پرده چه باشد میان عاشق و معشوقسد سکندر نه مانعست و نه حائل گو همه شهرم نگه کنند و ببینند^[۸]دست در آغوش یار کرده حمائل دور بآخر رسید و عمر بپایانشوق تو ساکن نگشت و مهر تو زائل گر تو برانی کسم شفیع نباشدره بتو دانم^[۹] دگر بهیچ وسائلبا که نگفتم^[۱۰] حکایت غم عشقت؟این همه گفتیم و حل نگشت^[۱۱] مسائل سعدی ازین پس نه عاقلست نه هشیارعشق بچربید^[۱۲] بر فنون فضائل

---

1. لطف خدا بر تو، چشم بدت دور.
2. ماه.
3. نباشد.
4. حسن.
5. خداست.
6. روی تو را از خداست فرض دلایل.
7. حسن.
8. کنید و ببینید.
9. دارم.
10. بگویم.
11. نبود.
12. در نسخ بسیار معتبر از قدیم و جدید عموما بجای «بچربید» کلمه‌ایست که «بجستند» خوانده میشود ولی چون معنی آن واضح نشد متن را مطابق نسخه‌های چاپی «بچربید» نوشتیم با اینکه گمان نمیرود شیخ سعدی این کلمه را بکار برده باشد.