کلیات سعدی/غزلیات/همه چشمیم تا برون آیی

by سعدی

۵۱۲ – ط

	همه چشمیم تا برون آئی			همه گوشیم تا چه فرمائی
	تو نه آن صورتی که بیرویت			متصور شود شکیبائی
	من ز دست تو خویشتن بکشم			تا تو دستم[۱] بخون نیالائی
	گفته بودی قیامتم بینند			این گروهی محب سودائی
	واینچنین روی دلستان که تراست			خود قیامت بود که بنمائی
	ما تماشاکنان کوته دست			تو درخت بلندبالائی
	سر ما و استان خدمت تو			گر برانی و گر ببخشائی
	جان بشکرانه دادن از من خواه			گر بانصاف با میان[۲] آئی
	عقل باید که با صلابت عشق			نکند پنجهٔ توانائی
	تو چه دانی که بر تو نگذشتست			شب هجران و روز تنهائی؟
	روشنت گردد این حدیث چو روز			گر چو سعدی شبی به‌پیمائی

---

1. دستی.
2. در میان.