کلیات سعدی/غزلیات/هر که نامهربان بود یارش

by سعدی

۳۲۴– ط

	هر که نامهربان بود یارش			واجبست احتمال آزارش
	طاقت رفتنم نمی ماند			چون نظر[۱] میکنم برفتارش
	وز سخن گفتنش چنان مستم			که ندانم جواب گفتارش
	کشتهٔ تیر[۲] عشق زنده کند			گر بسر بگذرد دگربارش
	هر چه زان تلختر بخواهد گفت			گو بگو از لب شکربارش
	عشق پوشیده بود و صبر نماند			پرده برداشتم ز اسرارش
	وه که گر[۳] من بخدمتش برسم			خود چه خدمت کنم بمقدارش
	بیم دیوانگیست مردمرا			زآمدن[۴] رفتن پریوارش
	کاش بیرون نیامدی سلطان			تا ندیدی گدای بازارش
	سعدیا روی دوست نادیدن			به که دیدن میان اغیارش

---

1. نگه.
2. پند.
3. آه اگر.
4. زآمد و.