کلیات سعدی/غزلیات/هر که نازک بود دل یارش

by سعدی

۳۲۳– ط

	هر که نازک بود دل یارش[۱]			گو دل نازنین نگه دارش
	عاشق گل دروغ میگوید			که تحمل نمیکند خارش
	نیکخواها در آتشم بگذار			وین نصیحت مکن که بگذارش[۲]
	کاش با دل هزار جان بودی			تا فدا کردمی بدیدارش
	عاشق صادق از ملامت دوست			گر برنجد، بدوست مشمارش
	کس بآرام جان ما نرسد			که نه اوّل بجان رسد کارش
	خانهٔ یار سنگدل اینست			هر که سر میزند بدیوارش
	خون ما خود محل آن دارد			که بود پیش دوست مقدارش
	سعدیا گر بجان خطاب کند			ترک جان گوی و دل بدست آرش

---

1. تجدیدنظر: هر که نازک بود تن یارش
2. در یک نسخه این بیت نیز هست:

   	گرچه بی طاقتم چو مور ضعیف			می‌کشم نفس و می‌کشم بارش