کلیات سعدی/غزلیات/هر که به خویشتن رود ره نبرد به سوی او

by سعدی

۴۸۲ – ط

	هر که بخویشتن رود ره نبرد بسوی او			بینش ما نیاورد طاقت حسن روی او
	باغ بنفشه و سمن بوی ندارد ای صبا			غالیهٔ بساز[۱] از آن طرهٔ مشکبوی او
	هر کس از او بقدر خویش آرزوئی همیکنند[۲]			همت ما نمیکند زو بجز آرزوی او
	من بکمند او درم او بمراد خویشتن			گر نرود بطبع من من بروم بخوی او
	دفع زبان[۳] خصم را تا نشوند مطلع			دیده بسوی دیگری دارم و دل بسوی او
	دامن من بدست او روز قیامت اوفتد			عمر بنقد میرود در سر گفتگوی او
	سعدی اگر برآیدت پای بسنگ دم مزن			روز نخست گفتمت سر نبری ز کوی او

---

1. بسای.
2. همیکند.
3. گمان.