کلیات سعدی/غزلیات/ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی

by سعدی

۶۱۵ – ط

	ندانمت بحقیقت که در جهان بکه مانی			جهان و هر چه درو هست صورتند و تو جانی
	بپای خویشتن آیند عاشقان بکمندت			که هر که را تو بگیری ز خویشتن برهانی
	مرا مپرس که چونی بهر صفت که تو خواهی			مرا مگو که چه نامی بهر لقب که تو خوانی
	چنان بنظرهٔ اول ز شخص[۱] می‌ببری دل			که باز می‌نتواند گرفت نظرهٔ ثانی[۲]
	تو پرده پیش گرفتی وز اشتیاق جمالت			ز پرده‌ها بدر افتاد رازهای نهانی
	بر آتش تو نشستیم و دود شوق برآمد			تو ساعتی ننشستی[۳] که آتشی بنشانی
	چو پیش خاطرم آید خیال صورت خوبت			ندانمت که چگویم ز اختلاف معانی
	مرا گناه نباشد نظر بروی جوانان			که پیر داند مقدار روزگار جوانی
	ترا که دیده ز خواب و خمار باز نباشد			ریاضت من شب تا سحر نشسته چه دانی؟
	من ای صبا ره رفتن بکوی دوست ندانم[۴]			تو میروی بسلامت سلام من برسانی[۵]
	سر از کمند تو سعدی بهیچ روی نتابد[۶]			اسیر خویش گرفتی بکش چنانکه تو دانی

---

1. ز خلق.
2. تجدیدنظر: که باز می‌نتوان دید (در تو) نظرهٔ ثانی
3. ننشینی.
4. ندارم.
5. تجدیدنظر: تو میروی بسلامش سلام من برسانی
6. نپیچد.