کلیات سعدی/غزلیات/من از تو هیچ نبریدم که هستی یار دلبندم

by سعدی

۶۵۵

	من از تو هیچ نبریدم که هستی یار دل(بندم)			تو را چون بندهٔ گشتم بفرمانت کم(ر بندم)
	سواری چست و چالاکی دلم بس(تی بفتراکی)			خوشا و خرما آندل که باشد ص(ید دلبندم)
	بدین خوبی بدین پاکی که رویت . . . . . . . .			ترا از جمله بگزیدم بجز تو یار نپ(سندم)
	بامیدت طربناکم بعشقت . . . . . . . . . . . . .			گهی از ذوق میگریم گهی از شوق می(خندم)
	بسی تلخی چشیدستم که رویت (را بدیدستم)			بگفتار و لبت جانا توئی شکر ت(وئی قندم)
	بعشقت زار و حیرانم ز مدهو(شی پریشانم)			ز غیرت بیخ غیرت را ز دل یک(بارگی کندم)
	نهال عشق ایدلبر بباغ دل . . . . . . . . . . . .			حدیث مهربانی را بگیتی زان (پراکندم)
	حدیث خویش بنوشتم چو آن گفتار . . . . . . .			چو در دل مهر تو کشتم مبارک (باد پیوندم)
	اگر چه نیست آرامم هنوزت عا(شق خامم)			بسوزان چون سپندم خوش بعشق . . . . . . .
	ایاز چاکرت گشتم بمحمودی . . . . . . . . .			بخود نزدیک گردانم چو خود را د. . . . . . . . . .