کلیات سعدی/غزلیات/زینهار از دهان خندانش

by سعدی

۳۳۰– ط

	زینهار از دهان خندانش			وآتش لعل و آب دندانش[۱]
	مگر آن دایه کاین صنم پرورد			شهد بودست شیر پستانش
	باغبان گر ببیند این رفتار			سرو بیرون کند ز بستانش
	ور چنین حور در بهشت آید			همه خادم شوند غلمانش
	چاهی اندر ره مسلمانان			نیست الّا چه زنخدانش
	چند خواهی چو من برین لب چاه[۲]			متعطش بر آب حیوانش؟
	شاید این روی اگر سبیل کند			بر تماشاکنان حیرانش
	ساربانا جمال کعبه کجاست			که بمردیم در بیابانش
	بسکه در خاک میطپند چو گوی[۳]			از خم زلف همچو چوگانش
	لاجرم عقل منهزم شد و صبر			که نبودند مرد میدانش
	ما دگر بیتو صبر نتوانیم			که همین بود حد امکانش
	از ملامت چه غم خورد سعدی؟			مرده از نیشتر مترسانش

---

1. که چه شیرین لبست و دندانش.
2. چند خواهم نشست بر لب چاه.
3. می‌طپد چون گوی.