کلیات سعدی/غزلیات/تو اگر به حسن دعوی بکنی گواه داری
< کلیات سعدی | غزلیات
۵۷۱ – ط
| تو اگر بحسن دعوی بکنی گواه داری | که جمال سرو بستان و کمال ماه داری | |||||
| درِ کس نمیگشایم که بخاطرم درآید | تو باندرون[۱] جان آی که جایگاه داری | |||||
| ملکی، مهی، ندانم بچه کنیتت بخوانم؟ | بکدام جنس گویم که تو اشتباه داری؟ | |||||
| برِ کس نمیتوانم بشکایت از تو رفتن | که قبول و قوتت هست و جمال و جاه داری | |||||
| گل بوستان رویت چو شقایقست لیکن | چکنم بسرخ روئی که دلی سیاه داری؟ | |||||
| چه خطای بنده[۲] دیدی که خلاف عهد کردی؟ | مگر آنکه ما ضعیفیم و تو دستگاه داری | |||||
| نه کمال حسن باشد ترشی و روی شیرین | همه بد مکن که مردم همه نیکخواه داری | |||||
| تو جفا کنی و صولت دگران دعای دولت | چکنند ازین لطافت که تو پادشاه داری؟ | |||||
| بیکی لطیفه گفتی ببرم[۳] هزار دلرا | نه چنان لطیف باشد که دلی نگاه داری | |||||
| بخدای اگر چو سعدی برود دلت براهی | همه شب چنو نخسبی و نظر براه داری | |||||