کلیات سعدی/غزلیات/بنده‌ام گر به لطف می‌خوانی

by سعدی

۶۱۱ – خ

	بنده‌ام گر بلطف میخوانی			حاکمی گر بقهر میرانی
	کس نشاید که بر تو بگزینند			که تو صورت بکس نمیمانی
	ندهیمت بهر که در عالم			ور تو ما را بهیچ نستانی
	گفتم این درد عشق پنهانرا			بتو گویم که هم تو درمانی
	بازگفتم چه حاجتست بقول			که تو خود در دلی و میدانی
	نفسرا عقل تربیت میکرد			کز طبیعت عنان بگردانی
	عشق دانی چه گفت تقوی را؟			پنجه با ما مکن که نتوانی
	چه خبر دارد از حقیقت عشق			پای بند هوای نفسانی؟
	خودپرستان نظر بشخص کنند			پاک بینان بصنع ربانی
	شب قدری بود که دست دهد			عارفان را سماع روحانی
	رقص وقتی مسلمت باشد			کاستین بر دو عالم افشانی
	قصهٔ عشق را نهایت نیست			صبر پیدا و درد پنهانی
	سعدیا دیگر این حدیث مگوی			تا نگویند قصه میخوانی