کلیات سعدی/غزلیات/بس که در منظر تو حیرانم

by سعدی

۴۱۶– خ

	بسکه در منظر تو حیرانم			صورتت را صفت نمیدانم
	پارسایان ملامتم مکنید			که من از عشق توبه نتوانم
	هر که بینی بجسم و جان زنده‌است			من بامید وصل جانانم
	بچه کار آید این بقیت جان[۱]			که بمعشوق برنیفشانم؟
	گر تو از من عنان بگردانی			من بشمشیر برنگردانم
	گر بخوانی مقیم درگاهم			ور برانی مطیع فرمانم
	من نه آنم که سُست بازآیم			ور ز سختی بلب رسد جانم
	گر اجابت کنی و گر نکنی			چارهٔ[۲] من دعاست میخوانم
	سهل باشد صعوبت[۳] ظلمات			گر بدست آید آب حیوانم
	تا کی آخر جفا بری سعدی؟			چکنم پای بند احسانم
	کار مردان تحملست و سکون			من کیم؟ خاکپای مردانم

---

1. عمر، حال (؟)
2. قدرت.
3. حکایت، شکایت.