کلیات سعدی/غزلیات/برآمد باد صبح و بوی نوروز

by سعدی

۳۱۳– ق

	برآمد باد صبح و بوی نوروز			بکام دوستان و بخت پیروز
	مبارک بادت این سال و[۱] همه سال			همایون بادت این روز و[۱] همه روز
	چو آتش در درخت افکند گلنار			دگر منقل منه آتش میفروز
	چو نرگس چشم بخت از خواب برخاست			حسدگو دشمنانرا دیده بردوز
	بهاری خرمست ای گل[۲] کجائی			که بینی بلبلانرا ناله و سوز
	جهان بی ما بسی بودست و باشد[۳]			برادر جز نکونامی میندوز
	نکوئی کن که دولت بینی از بخت			مبر فرمان بدگوی بدآموز
	منه دل بر سرای عمر سعدی			که بر گنبد نخواهد ماند این گوز
	دریغا عیش[۴] اگر مرگش[۵] نبودی			دریغ آهو اگر[۶] بگذاشتی یوز[۷]

---

1. از.
2. آخر.
3. جهان بسیار بی ما بود و باشد.
4. عمر.
5. موتش.
6. گرش.
7. این غزل در اکثر نسخه‌ها نیست.