کلیات سعدی/غزلیات/آن که بر نسترن از غالیه خالی دارد

by سعدی

۱۷۳– خ

	آنکه بر نسترن از غالیه خالی دارد			الحق آراسته خلقی و جمالی دارد
	درد[۱] دل پیش که گویم که بجز باد صبا			کس ندانم که در آنکوی[۲] مجالی دارد
	دل چنین سخت نباشد که یکی[۳] بر سر راه			تشنه میمیرد و شخص[۴] آب زلالی دارد
	زندگانی نتوان گفت و حیاتی که مراست			زنده آنست که با دوست وصالی دارد
	من بدیدار تو مشتاقم و از غیر ملول			گر ترا از من و از غیر ملالی دارد
	مرغ بر بام تو ره دارد و من بر سر کوی			حبذا مرغ که آخر پر و بالی دارد
	غم دل با تو نگویم که نداری غم دل			با کسی حال توان گفت که حالی دارد
	طالب وصل تو چون مفلس و اندیشهٔ گنج			حاصل آنست که سودای محالی دارد
	عاقبت سر به بیابان بنهد چون سعدی			هر که در سر هوس چون تو غزالی دارد

---

1. غم.
2. کوچه.
3. کسی.
4. خلق.