کلیات سعدی/غزلیات/آخر نگهی به سوی ما کن

by سعدی

۴۶۷ – ط

آخر نگهی بسوی ما کندردی بارادتی^[۱] دوا کن بسیار خلاف عهد^[۲] کردیآخر بغلط یکی وفا کن ما را تو بخاطری همه روزیکروز تو نیز یاد ما کن این قاعدهٔ خلاف بگذاروین خوی معاندت رها کن برخیز و در سرای دربند^[۳]بنشین و قبای بسته وا کن آنرا که هلاک می‌پسندیروزی دو بخدمت آشنا کن چون انس گرفت و مهر پیوستبازش بفراق مبتلا کن سعدی چو حریف ناگزیرستتن در ده و چشم در قضا کن شمشیر که^[۴] میزند سپر باشدشنام که میدهد دعا کنزیبا نبود شکایت از دوستزیبا همه روز گو جفا کن

---

1. بتفقدی، و در نسخهٔ بسیار قدیم: بتواضعی.
2. وعده.
3. بربند.
4. چو.