کلیات سعدی/بوستان/باب چهارم/سگی پای صحرا نشینی گزید

by سعدی

حکایت

	سگی پای صحرا نشینی گزید			بخشمی که زهرش ز دندان چکید
	شب از درد بیچاره خوابش نبرد			بخیل اندرش دختری بود خرد
	پدر را جفا کرد و تندی نمود			که آخر ترا نیز دندان نبود؟
	پس از گریه مرد پراکنده روز			بخندید کای بابک[۱] دلفروز
	مرا گر چه هم سلطنت بود و بیش[۲]			دریغ آمدم کام و دندان خویش
	محالست اگر تیغ بر سر خورم			که دندان بپای سگ اندر برم
	توان کرد با ناکسان بدرگی			ولیکن نیاید ز مردم سگی

---

1. مامک.
2. زو سلطنت بود بیش.