کلیات سعدی/بوستان/باب پنجم/عبادت به اخلاص نیت نکوست

by سعدی

عبادت باخلاص^[۱] نیت نکوستوگرنه چه آید ز بی مغز پوست؟چه زنار مغ در میانت چه دلقکه در پوشی از بهر پندار خلق مکن گفتمت مردی خویش فاشچو مردی نمودی مخنث مباش باندازهٔ بود باید نمودخجالت نبرد آنکه ننمود و بود که چون عاریت برکنند^[۲] از سرشنماید^[۳] کهن جامهٔ در برش اگر کوتهی پای چوبین مبندکه در چشم طفلان نمائی بلند و گر نقره اندوده باشد نحاستوان خرج کردن بر ناشناس منه جان من آب زر بر پشیزکه صراف دانا نگیرد بچیز زر اندودگانرا بآتش برندپدید آید آنگه که مس یا زرند

***

ندانی که بابای کوهی چه گفتبمردی که ناموس را شب نخفت برو جان بابا در اخلاص پیچکه نتوانی از خلق رستن بهیچ^[۴] کسانی که فعلت پسندیده‌اندهنوز از تو نقش برون دیده‌اند چه قدر آورد بندهٔ حوردیسکه زیر قبا دارد اندام پیس نشاید بدستان شدن در بهشتکه بازت رود چادر از روی زشت

---

1. اخلاص و.
2. کشند.
3. بماند.
4. بر بست هیچ.