کلیات سعدی/بوستان/باب هفتم/عضد را پسر سخت رنجور بود

by سعدی

حکایت

	عضد را پسر سخت رنجور بود			شکیب از نهاد پدر دور بود
	یکی پارسا گفتش از روی پند			که بگذار مرغان وحشی ز بند
	قفسهای مرغ سحر خوان شکست			که در بند ماند چو زندان شکست؟
	نگه داشت بر طاق بستانسرای			یکی نامور بلبل خوش سرای
	پسر صبحدم سوی بستان شتافت			جز آن مرغ بر طاق ایوان نیافت
	بخندید کای بلبل خوش نفس			تو از گفت خود ماندهٔ در قفس
	ندارد کسی با تو ناگفته کار			ولیکن چو گفتی دلیلش بیار
	چو سعدی که چندی[۱] زبان بسته بود			ز طعن زبان آوران رسته بود
	کسی گیرد آرام دل در کنار			که از صحبت خلق گیرد کنار
	مکن عیب خلق ای خردمند فاش			بعیب خود از خلق مشغول باش
	چو باطل سرایند مگمار گوش			چو بی‌ستر بینی بصیرت بپوش

---

1. عمری.