| یکی را عسس دست بر[۱] بسته بود | | همه شب پریشان و دلخسته بود | |
| بگوش آمدش در شب تیره رنگ | | که شخصی همی نالد از دست تنگ[۲] | |
| شنید این سخن دزد مسکین و[۳] گفت | | ز بیچارگی چند نالی بخفت[۴] | |
| برو شکر یزدان کن ای تنگدست | | که دستت عسس تنگ بر هم[۵] نبست | |
| مکن ناله از بینوائی بسی | | چو بینی ز خود بینواتر کسی | |
