کلیات سعدی/بوستان/باب نهم/بیا ای که عمرت به هفتاد رفت

by سعدی

	بیا ایکه عمرت بهفتاد رفت			مگر خفته بودی که بر باد رفت
	همه برگ بودن همی ساختی			بتدبیر رفتن نپرداختی
	قیامت که بازار مینو نهند			منازل باعمال نیکو دهند
	بضاعت بچندانکه آری بری			و گر مفلسی شرمساری بری
	که بازار چندانکه آکنده‌تر			تهیدست را دل پراکنده‌تر
	ز پنجه درم پنج اگر کم شود			دلت ریش سرپنجهٔ غم شود
	چو پنجاه سالت برون شد ز دست			غنیمت شمر پنجروزی که هست
	اگر مرده مسکین زبان داشتی			بفریاد و زاری فغان داشتی
	که ای زنده چون هست امکان گفت			لب از ذکر چون مرده بر هم مخفت
	چو ما را بغفلت بشد روزگار			تو باری دمی چند فرصت شمار