کلیات سعدی/بوستان/باب سوم/شکایت کند نوعروسی جوان

by سعدی

حکایت

	شکایت کند نوعروسی جوان			به پیری ز داماد نامهربان
	که مپسند چندین که با این پسر			بتلخی رود روزگارم بسر
	کسانیکه با ما درین منزلند			نبینم که چون من پریشان دلند
	زن و مرد با هم چنان دوستند			که گوئی دو مغز و یکی پوستند
	ندیدم در این مدت از شوی من			که باری[۱] بخندید در روی من
	شنید این سخن پیر فرخنده فال[۲]			سخندان بود مرد دیرینه سال[۳]
	یکی پاسخش داد شیرین و[۴] خوش			که گر خوبرویست بارش[۵] بکش
	دریغست روی از کسی تافتن			که دیگر نشاید چنو یافتن
	چرا سرکشی زآن که گر سرکشد			بحرف وجودت قلم درکشد[۶]
	یکم روز بر بندهٔ دل بسوخت			که میگفت و فرماندهش میفروخت
	ترا بنده از من به افتد بسی			مرا چون تو دیگر[۷] نیفتد کسی[۸]

---

1. یکره.
2. حال.
3. در بعضی از نسخه‌های قدیم این بیت نیست.
4. جوابی چه پیرانه‌اش گفت.
5. نازش.
6. در یکی از نسخ قدیم این بیت نیز هست:

   	رضا ده بفرمان حق بنده وار			که چون او نبینی خداوندگار

7. هرگز.
8. در بعضی از نسخه‌ها این بیت هم هست:

   	ترا بنده از من به افتد هزار			مرا چون تو نبود خداوندگار