پروین اعتصامی (مثنویات و تمثیلات و مقطعات)/بلبلی گفت سحر با گل سرخ

by پروین اعتصامی

بلبلی گفت سحر با گل سرخکاینهمه خار بگرد تو چراست گل خشبوی و نکوئی چو تراهمنشین بودن با خار خطاست هر که پیوند تو جوید، خوار استهر که نزدیک تو آید، رسواست حاجب قصر تو، هر روز خسی استبسر کوی تو، هر شب غوغاست ما تو را سیر ندیدیم دمیخار دیدیم همی از چپ و راست عاشقان، در همه جا ننشینندخلوت انس و وثاق تو کجاست خار، گاهم سر و گه پای بخسبهمنشین تو، عجب بی سر و پاست گل سرخی و نپرسی که چراخار در مهد تو، در نشو و نماست گفت، زیبائی گل را مستایزانکه یکره خوش و یکدم زیباست آن خوشی کز تو گریزد، چه خوشی استآن صفائی که نماند، چه صفا است ناگریز است گل از صحبت خارچمن و باغ، بفرمان قضا است ما شکفتیم که پژمرده شویمگل سرخی که دو شب ماند، گیاست عاقبت، خوارتر از خار شوداین گل تازه که محبوب شماست رو، گلی جوی که همواره خوش استباغ تحقیق ازین باغ، جداست این چنین خواسته‌ی بیغش راز دکان دگری باید خواست ما چو رفتیم، گل دیگر هستذات حق، بی خلل و بی همتاست همه را کشتی نسیان، کشتی استهمه را، راه بدریای فناست چه توان داشت جز این، چشم ز دهرچه توان کرد، فلک بی‌پرواست ز ترازوی قضا، شکوه مکنکه ز وزن همه کس، خواهد کاست ره آن پوی که پیدایش ازوستلیک با اینهمه، خود ناپیداست نتوان گفت که خار از چه دمیدخار را نیز درین باغ، بهاست چرخ، با هر که نشاندت بنشینهر چه را خواجه روا دید، رواست بنده، شایسته‌ی تنهائی نیستحق تعالی و تقدس، تنهاست گهر معدن مقصود، یکی استوانچه برجاست، شبه یا میناست خلوتی خواه، کاز اغیار تهی استدولتی جوی، که بیچون و چراست هر گلی، علت و عیبی داردگل بی علت و بی عیب، خداست