وحشی بافقی (غزلیات)/چو شمع شب همه شب سوز و گریه زانم بود

by وحشی بافقی

	چو شمع شب همه شب سوز و گریه زانم بود			که سرگذشت فراق تو بر زبانم بود
	شد آتش جگرم پیش مردمان روشن			ز خون گرم که در چشم خونفشانم بود
	به التفات تو دارم امیدواریها			ولی ز خوی تو ایمن نمی‌توانم بود
	ستم گذشته ز اندازه ورنه کی با تو			کدام روز دگر اینقدر فغانم بود
	زبان خامه‌ی من سوخت زین غزل وحشی			مگر زبانه‌ای از آتش نهانم بود