وحشی بافقی (غزلیات)/چو خواهم کز ره شوقش دمی بر گرد سر گردم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' وحشی بافقی (غزلیات)  از وحشی بافقی
(چو خواهم کز ره شوقش دمی بر گرد سر گردم)
'


 چو خواهم کز ره شوقش دمی بر گرد سر گردمبه نزدیکش روم سد بار و باز از شرم برگردم 
 من بد روز را آن بخت بیدار از کجا باشدکه در کویش شبی چون پاسبانان تا سحر گردم 
 دلم سد پاره گشت از خنجرش و ز شوق هر زخمیبه خویش آیم دمی سد بار و از خود بیخبر گردم 
 اگر جز کعبه‌ی کوی تو باشد قبله گاه منالاهی ناامید از سجده‌ی آن خاک در گردم 
 نه از سوز محبت بی نصیبم همچو پروانهکه در هر انجمن گرد سر شمع دگر گردم 
 به بزم عیش شبها تا سحر او را چه غم باشدکه بر گرد درش زاری کنان شب تا سحر گردم 
 به زخم خنجر بیداد او خو کرده‌ام وحشینمی‌خواهم که یک دم دور از آن بیدادگر گردم