وحشی بافقی (غزلیات)/مستغنی است از همه عالم گدای عشق

by وحشی بافقی

	مستغنی است از همه عالم گدای عشق			ما و گدایی در دولتسرای عشق
	عشق و اساس عشق نهادند بر دوام			یعنی خلل پذیر نگردد بنای عشق
	آنها که نام آب بقا وضع کرده‌اند			گفتند نکته‌ای ز دوام و بقای عشق
	گو خاک تیره زر کن و سنگ سیاه سیم			آنکس که یافت آگهی از کیمیای عشق
	پروانه محو کرد در آتش وجود خویش			یعنی که اتحاد بود انتهای عشق
	اینرا کشد به وادی و آنرا برد به کوه			زینها بسی‌ست تا چه بود اقتضای عشق
	وحشی هزار ساله ره از یار سوی یار			یک گام بیش نیست ولیکن به پای عشق