وحشی بافقی (غزلیات)/تند سویم به غضب دید که برخیز و برو

by وحشی بافقی

	تند سویم به غضب دید که برخیز و برو			خسکم در ته پا ریخت که بگریز و برو
	چیست گفتم گنهم دست به خنجر زد و گفت			پیش از آن دم که شوی کشته بپرهیز و برو
	پیش رفتم که بکش دست من و دامن تو			گرم شد کاتش من باز مکن تیز و برو
	می‌نشستم که مگر خار غم از پا بکشم			داد دشنام که تقریب مینگیز و برو
	وحشی این دیده که گردید همه اشک امید			آب حسرت کن و از دیده فرو ریز و برو