نظامی (اقبال نامه)/چو سقراط را داد نوبت سخن

by نظامی

	چو سقراط را داد نوبت سخن			رطب ریزشد خوشه نخل بن
	جهانجوی را گفت پاینده باش			به دین و به دانش گراینده باش
	همه آرزوها شکار تو باد			نهفت جهان آشکار تو باد
	ز پرسیده‌ی شهریار جهان			که داند که هست این پژوهش نهان
	ولیکن به اندازه‌ی رای خویش			کند هر کسی عرض کالای خویش
	نخستین ورق کافرینش نبود			جز ایزد خداوند بینش نبود
	ز هیبت برانگیخت ابری بلند			همان برق و باران او سودمند
	ز باران او گشت پیدا سپهر			پدید آمد از برق او ماه و مهر
	ز ماهیتی کز بخار او فتاد			زمین گشت و بر جای خویش ایستاد
	از این بیشتر رهنمون ره نبرد			گزافه سخن بر نشاید شمرد