نظامی (اقبال نامه)/مغنی سحرگاه بر بانگ رود

by نظامی

	مغنی سحرگاه بر بانگ رود			به یادآور آن پهلوانی سرود
	نشاط غنا در من آور پدید			فراغت دهم زانچه نتوان شنید
	همان فیلسوف مهندس نهاد			ز تاریخ روم این چنین کرد یاد
	که چون پیشوای بلند اختران			سکندر جهاندار صاحب قران
	ز تعلیم دانش به جایی رسید			که دادش خرد برگشایش کلید
	بسی رخنه را بستن آغاز کرد			بسی بسته‌ها را گره باز کرد
	به دانستن علمهای نهان			تمامی جز او را نبود از جهان
	چو برزد همه علمها را رقوم			چه با اهل یونان چه با اهل روم
	گذشت از رصد بندی اختران			نبود آنچه مقصود بودش در آن
	سریرش که تاج از تباهی رهاند			عمامه به تاج الهی رساند
	نزد دیگر از آفرینش نفس			جهان آفرین را طلب کرد و بس
	در آن کشف کوشید کز روی راز			براندازد این هفت کحلی طراز
	چنان بیند آن دیدنی را که هست			به دست آرد آنرا که ناید به دست
	در این وعده می‌کرد شبها بروز			شبی طالعش گشت گیتی فروز
	سروش آمد از حضرت ایزدی			خبر دادش از خود درآن بیخودی
	سروش درفشان چو تابنده هور			ز وسواس دیو فریبنده دور
	نهفته بدان گوهر تابناک			رسانید وحی از خداوند پاک
	چنین گفت کافزون‌تر از کوه و رود			جهان آفرینت رساند درود
	برون زانکه داد او جهانبانیت			به پیغمبری داشت ارزانیت
	به فرمانبری چون توئی شهریار			چنینست فرمان پروردگار
	که برداری آرام از آرامگاه			در این داوری سر نپیچی زراه
	برآیی به گرد جهان چون سپهر			درآری سر وحشیان را به مهر
	کنی خلق را دعوت از راه بد			به دارنده‌ی دولت و دین خود
	بنا نو کنی این کهن طاق را			ز غفلت فروشوئی آفاق را
	رهانی جهانرا ز بیداد دیو			گرایش نمائی به کیهان خدیو
	سر خفتگان را براری ز خواب			ز روی خرد برگشائی نقاب
	توئی گنج رحمت ز یزدان پاک			فرستاده بر بی نصیبان خاک
	تکاپوی کن گرد پرگار دهر			که تا خاکیان از تو یابند بهر
	چو بر ملک این عالمت دست هست			به ارملک آن عالم آری به دست
	در این داوری کاوری راه پیش			رضای خدا بین نه آزرم خویش
	به بخشایش جانور کن بسیچ			به ناجانور بر مبخشای هیچ
	گر از جانور نیز یابی گزند			زمانش مده یا بکش یا ببند
	سکندر بدان روی بسته سروش			چنین گفت کای هاتف تیزهوش
	چو فرمان چنین آمد از کردگار			که بیرون زنم نوبتی زین حصار
	ز مشرق به مغرب شبیخون کنم			خمار از سر خلق بیرون کنم
	به هرمرز اگر خود شوم مرزبان			چگویم چو کس را ندانم زبان
	چه دانم که ایشان چه گویند نیز			وز اینم بتر هست بسیار چیز
	یکی آنکه در لشگرم وقت پاس			ز دژخیم ترسم که آید هراس
	دگر آنکه برقصد چندین گروه			سپه چون کشم در بیابان و کوه
	گروهی فراوان‌تر از خاک و آب			چگونه کنم هریکی را عذاب
	گر آن کور چشمان به من نگروند			ز کری سخنهای من نشنوند
	در آن جای بیگانه از خشک و تر			چه درمان کنم خاصه با کور و کر
	وگر دعوی آرم به پیغمبری			چه حجت کند خلق را رهبری
	چه معجز بود در سخن یاورم			که دارند بینندگان باورم
	در آموز اول به من رسم و راه			پس آنگه زمن راه رفتن بخواه
	بر آمودگانی چو دریا به در			سر و مغزی از خویشتن گشته پر
	چگونه توان داد پا لغزشان			که آن کبر کم گردد از مغزشان
	سروش سراینده‌ی کار ساز			جواب سکندر چنین داد باز
	که حکم تو بر چارحد جهان			رونداست بر آشکار و نهان
	به مغرب گروهی است صحرا خرام			مناسک رها کرده ناسک به نام
	به مشرق گروهی فرشته سرشت			که جز منسکش نام نتوان نوشت
	گروهی چو دریا جنوبی گرای			که بودست هابیلشان رهنمای
	گروهی شمالیست اقلیمشان			که قابیل خوانی ز تعظیمشان
	چو تو بارگی سوی راه آوری			گذر بر سپید و سیاه آوری
	زناسک بمنسک در آری سپاه			ز هابیل یابی به قابیل راه
	همه پیش حکمت مسخر شوند			وگر سرکشند از تو در سر شوند
	ندارد کس از سر کشان پای تو			نگیرد کسی در جهان جای تو
	تو آن شب چراغی به نیک اختری			شب افروز چون ماه و چون مشتری
	که هر جا که تابی به اوج بلند			گشائی ز گنجینه‌ها قفل و بند
	چنان کن که چون سر به راه آوری			به دارنده‌ی خود پناه آوری
	به هر جا که موکب درآری به راه			کنی داور داوران را پناه
	نیارد جهان آفتی برسرت			گزندی نه برتو نه بر لشگرت
	وگر زانکه در رهگذرهای نو			کسی بایدت پس رو و پیش رو
	به هر جا گرایش کند جان تو			بود نور و ظلمت به فرمان تو
	بود نورت از پیش و ظلمت ز پس			تو بینی نبیند تو را هیچکس
	کسی کو نباشد ز عهد تو دور			از آن روشنائی بدو بخش نور
	کسی کاورد با تو در سرخمار			براو ظلمت خویش را برگمار
	بدان تا چو سایه در آن تیرگی			فرو میرد از خواری وخیرگی
	دگر چون عنان سوی راه آوری			به کشور گشودن سپاه آوری
	به هر طایفه کاوری روی خویش			لغت‌های بیگانت آرند پیش
	به الهام یاری ده رهنمون			لغتهای هر قومی آری برون
	زبان دان شوی در همه کشوری			نپوشد سخن بر تو از هر دری
	تو نیز آنچه گوئی به رومی زبان			بداند نیوشنده بی ترجمان
	به برهان این معجز ایزدی			تو نیکی و یابد مخالف بدی
	چو شه دید کان گفت بیغاره نیست			ز فرمانبری بنده را چاره نیست
	پذیرفت از آرنده‌ی آن پیام			که هست او خداوند و مابنده نام
	وز آنروز غافل نبود از بسیچ			جز آن شغل در دل نیاورد هیچ
	ز شغل دگر دست کوتاه کرد			به عزم سفر توشه راه کرد
	برون زانکه پیغام فرخ سروش			خبرهای نصرت رساندش به گوش
	زهر دانشی چاره‌ای جست باز			که فرخ بود مردم چاره ساز
	سگالش گریهای خاطر پسند			که از رهروان باز دارد گزند
	بجز سفر اعظم که در بخردی			نشانی بد از مایه‌ی ایزدی
	سه فرهنگ نامه ز فرخ دبیر			به مشک سیه نقش زد بر حریر
	ارسطو نخستین ورق در نوشت			خبر دادش از گوهر خوب و زشت
	فلاطون دگر نامه را نقش بست			ز هر دانشی کامد او را به دست
	سوم درج را کرد سقراط بند			زهر جوهری کان بود دلپسند
	چو گشت این سه فهرست پرداخته			سخنهای با یکدگر ساخته
	شه آن نامه‌ها را همه مهر کرد			بپیچید و بنهاد در یک نورد
	چو هنگام حاجت رسیدی فراز			به آن درجها دست کردی دراز
	ز گنجینه‌ی هر ورق پاره‌ای			طلب کردی آن شغل را چاره‌ای
	چو عاجز شدی رایش از داوری			ز فیض خدا خواستی یاوری
	نشست اولین روز بر تخت عاج			به تارک برآورده پیروزه تاج
	چنان داد فرمان به فرخ وزیر			که پیش آورد کلک فرمان پذیر
	نویسد یکی نامه‌ی سودمند			بتابید فرهنگ و رای بلند
	مسلسل به اندرزهای بزرگ			کزو سازگاری کند میش و گرگ
	برون شد وزیر از بر شهریار			ز شه گفته را گشت پذرفتگار
	خرد را به تدبیر شد رهنمون			بدان تازکان گوهر آرد برون
	سر کلک را چون زبان تیز کرد			به کاغذ بر از نی شکرریز کرد