نظامی (اقبال نامه)/دگر روز کز عطسه‌ی آفتاب

by نظامی

	دگر روز کز عطسه‌ی آفتاب			دمیدند کافور بر مشک ناب
	فرستاد شه تا به روشن ضمیر			فلاطون نهد خامه را بر حریر
	نگارد یکی نامه‌ی دلنواز			که خوانندگان را بود کارساز
	به فرمان شه پیر دریا شکوه			جواهر برون ریخت از کان کوه
	ز گوهر فشان کلک فرمانبرش			نبشته چنین بود در دفترش
	که باد افزون ز آسمان و زمین			ز ما آفریننده را آفرین
	پس از آفرین کردن کردگار			بساط سخن کرد گوهر نگار
	که شاه جهان از جهان برترست			جهان کان گوهر شد او گوهرست
	چو گوهر نهادست و گوهر نژاد			خطرناکی گوهر آرد به باد
	نمودار اگر نیک اگر بد کند			باندازه گوهر خود کند
	کمین گاه دزدان شد این مرحله			نشاید دراو رخت کردن یله
	درین پاسگه هر که بیدار نیست			جهانبانی او را سزاوار نیست
	جهانگیر چون سر برارد به میغ			به تدبیر گیرد جهان را چو تیغ
	همان تیغ مردان که خونریز شد			به تدبیر فرزانگان تیز شد
	به روز و به شب بزم شاهنشهی			ز دانا نباید که باشد تهی
	شه آن به که بر دانش آرد شتاب			نباید که بفریبدش خورد و خواب
	دو آفت بود شاهرا هم نفس			که درویش را نیست آن دسترس
	یک آفت ز طباخه‌ی چرب دست			که شه را کند چرب و شیرین پرست
	دگر آفت از جفت زیبا بود			کزو آرزو ناشکیبا بود
	از این هردو شه را نباشد بهی			که آن برکند طبع و این تن تهی
	نه بسیار کن شو نه بسیار خوار			کز آن سستی آید وزین ناگوار
	جهان را که بینی چنین سرخ و زرد			بساطی فریبنده شد در نورد
	جهان اژدهائیست معشوق نام			از آن کام نی جان براید ز کام
	نگویم که دنیا نه از بهرماست			که هم شهری ما و هم شهر ماست
	نباشیم از این‌گونه دنیا پرست			که آریم خوانی به خونی به دست
	نهادی که برداشت از خون کند			فروداشتی بی جگر چون کند
	از این چار ترکیب آراسته			ز هر گوهری عاریت خواسته
	عنان به که پیچیم ازان پیشتر			که ایشان زما باز پیچند سر
	اگر آب در خاک عنبر شود			سرانجام گوهر به گوهر شود
	خری آبکش بود خیکش درید			کری بنده غم خورد و خر میدوید
	جهان خار در پشت و ما خارپشت			به هم لایقست این درشت آن درشت
	دوبیوه به‌هم گفتگو ساختند			سخن را به طعنه درانداختند
	یکی گفت کز زشتی روی او			نگردد کسی در جهان شوی تو
	دگر گفت نیکو سخن رانده‌ای			تو در خانه از نیکوئی مانده‌ای
	چه خسبیم چندین بر این آستان			که با مرگ شد خواب هم‌داستان
	کسی کو نداند که در وقت خواب			دگر ره به بیداری آرد شتاب
	ز خفتن چو مردن بود در هراس			که ماند بهم خواب و مرگ از قیاس
	درین ره جز این خواب خرگوش نیست			که خسبنده مرگ را هوش نیست
	چه بودی کزین خواب زیرک و فریب			شکیبا شدی دیده ناشکیب
	مگر دیدی احوال نادیده را			پسندیده و ناپسندیده را
	وز این بیهده داوری ساختن			زمانی براسودی از تاختن
	چرا از پی یک شکم وار نان			گراینده باید به هر سو عنان
	شتاب آوریدن به دریا و دشت			چرا چون به نانی بود بازگشت
	شتابندگانی که صاحب دلند			طلبکار آسایش منزلند
	گذارند گیتی همه زیر پای			هم آخر به آسایش آرند رای
	همه رهروان پیش بینندگان			کنند آفرین بر نشینندگان
	سلامت در اقلیم آسودگیست			کزین بگذری جمله بیهود گیست
	چه باید درین آتش هفت جوش			به صید کبابی شدن سخت کوش
	سرانجام هر باز کوشیدنی			بجز خوردنی نیست و پوشیدنی
	چو پوشیدنی باشد و خوردنی			حسابی دگر هست ناکردنی
	به دریا درآنکس که جان میکند			هم آنکس که در کوه کان می‌کند
	کس از روزی خویش درنگذرد			به اندازه خویش روزی خورد
	هوس بین که چندین هزار آدمی			نهند آز در جان و زر در زمی
	زر آکن که او خاک بر زر کند			خورد خاک و هم خاک بر سر کند
	جهان آن کسی راست کو در جهان			خورد توشه‌ی راه با همرهان
	ز کیسه به چربی برد بند را			دهد فربهی لاغری چند را
	بیک جو که چربنده شد سنگ خام			بدان خشگیش چرب کردند نام
	رهی در و برگی در آن راه نی			ز پایان منزل کس آگاه نی
	نباید غنودن چنان بیخبر			که ناگاه سیلی درآید به سر
	نه بودن چنان نیز بیخواب و خورد			که تن ناتوان گردد و روی زرد
	کجا عزم راه آورد راه جوی			نراند چو آشفتگان پوی پوی
	نگهبان برانگیزد آن راه را			کند برخود ایمن گذرگاه را
	شب و روز بیدار باشد به کار			که بر خفتگان ره زند روزگار
	پس و پیش بیند به فرهنگ و هوش			ندارد به گفتار بیگانه گوش
	چو لشگرکشی باشدش ره شناس			ز دشواری ره ندارد هراس
	گذر گر به هامون کند گر به کوه			پراکندگی ناورد در گروه
	به موکب خرامد چو باران و برف			به هیبت نشیند چو دریای ژرف
	زمین خیز آن بوم را یک دو مرد			به دست آرد و سیر دارد به خورد
	وزیشان نهانی کند باز جست			که بی آب تخم از زمین برنرست
	به آسانی آن کار گردد تمام			ز سختی نباید کشیدن لگام
	چو آید ز یک سر سلامت پدید			سر چند کس را نباید برید
	دران ره که دستی قویتر بود			زدن پای پیش آفت سر بود
	نشاید دران داوری پی فشرد			که دعوی نشاید در او پیش برد
	چو بر رشته کاری افتد گره			شکیبائی از جهد بیهوده به
	همه کارها از فرو بستگی			گشاید ولیکن به آهستگی
	فرو بستن کار در ره بود			گشایش در آن نیز ناگه بود
	سخن گر چه شد گفته بر جای خویش			سخندانی شاه از این هست بیش
	به هر جا که راند به نیک اختری			خرد خود کند شاه را رهبری
	کسی را که یزدان بود کارساز			بود زادم و آدمی بی نیاز
	دلی را که آرد فرشته درود			به اندیشه‌ی کس نیاید فرود
	اگر من به فرمان شاه جهان			مثالی نبشتم چو کارآگهان
	نیاوردم الا پرستش بجای			که اقبال شد شاه را رهنمای
	نشد خاطر شاه محتاج کس			خدا و خرد یاور شاه بس
	خرد باد در نیک و بد یار او			خدا باد سازنده‌ی کار او
	خردمند چون نامه را کرد ساز			به شاه جهان داد و بردش نماز
	دل شه ز بند غم آزاد گشت			از آن نامه نامور شاد گشت