محتشم کاشانی (غزلیات)/نخل قد خم گشته که پرورده دردست

by محتشم کاشانی

	نخل قد خم گشته که پرورده دردست			بارش دل پرخون و گلش چهره‌ی زردست
	صدساله وصال تو مرا می‌رسد ای ماه			گر مرهم هر خسته به اندازه‌ی درد است
	خاک که ز جولان سمندت شده برباد			کان زلف مشوش دگر آلوده گرد است
	دل کز خرد و صبر و سکون صاحب خیل است			از تفرقه‌ی عشق تو فرداست که فرداست
	منسوخ کن حسن دلارام زلیخاست			عشق تو که آرام ربای زن و مرد است
	ای دل حذر از بادیه‌ی عشق که چون باد			سرگشته در آن ناحیه صد بادیه گرداست
	ای محتشم آن شمع بتان را چه تفاوت			گر اشک تو گرمست و گر آه تو سرد است