محتشم کاشانی (غزلیات)/دلم از غمش چه گویم که ره نفس ندارد

by محتشم کاشانی

	دلم از غمش چه گویم که ره نفس ندارد			غم او نمی‌گذارد که نفس نگه ندارد
	چه ز مزرع امیدم دمد از جفای ترکی			که ز ابر التفاتش همه تیغ و تیر بارد
	تن خویش تا سپردم به سگش ز غیرت آن			که خدنگ نیمه‌کش را نفسی نگاه دارد
	ز نشستنش به مسجد به ره نیاز زاهد			شده یک جهت نمازی به دو قبل می‌گذارد
	تو که داغ تیره روزی نشمرده‌ای چه دانی			شب تار محتشم را که ستاره می‌شمارد