عطار (غزلیات)/چو نقاب برگشائی مه آن جهان برآید

by عطار

	چو نقاب برگشایی مه آن جهان برآید			ز فروغ نور رویت ز جهان فغان برآید
	هم دورهای عالم بگذشت و کس ندانست			که رخ چو آفتابت ز چه آسمان برآید
	ز دو لعل جان‌فزایت دو جهان پر از گهر شد			چو تو گوهری ندانم ز کدام کان برآید
	دل و جان عاشقانت ز غمت به جوش آید			چو ز سر سینه نامت به سر زبان برآید
	ره عشق چون تویی را که سزد، کسی که بیخود			چو فرو شود به کویت ز همه جهان برآید
	چه ره است این که هرکس که دمی بدو فروشد			نه ازو خبر بماند نه ازو نشان برآید
	همه عمر عاشق تو شب و روز آن نکوتر			که ز کفر و دین بیفتد که ز خان و مان برآید
	ز حجاب اگر برآیی برسند خلق در تو			پس از آن دم اناالحق ز جهانیان برآید
	منم و غم تو دایم که کسی که در غم تو			به تو در گریخت غمگین، ز تو شادمان برآید
	چو غم تو هست جانا چه غمم بود که دل را			غم تو به غمگساری ز میان جان برآید
	ز پی تو جان عطار اگرش قبول باشد			ز مکان خلاص یابد چو به لامکان برآید