| | | | | | |
| |
تا با غم عشق آشنا گشتیم |
|
از نیک و بد جهان جدا گشتیم |
|
| |
تا هست شدیم در بقای تو |
|
از هستی خویشتن فنا گشتیم |
|
| |
تا در ره نامرادی افتادیم |
|
بر کل مراد پادشا گشتیم |
|
| |
زان دست همه جهان فرو بستی |
|
تا جمله به جملگی تورا گشتیم |
|
| |
یک شمه چو زان حدیث بنمودی |
|
مستغرق سر کبریا گشتیم |
|
| |
زانگه که به عشق اقتدا کردیم |
|
در عالم عشق مقتدا گشتیم |
|
| |
ای دل تو کجایی او کجا آخر |
|
این خود چه سخن بود کجا گشتیم |
|
| |
عمری مس نفس را بپالودیم |
|
گفتیم مگر که کیمیا گشتیم |
|
| |
چون روی چو آفتاب بنمودی |
|
ناچیز شدیم و چون هوا گشتیم |
|
| |
چون تاب جمال تو نیاوردیم |
|
سرگشته چو چرخ آسیا گشتیم |
|
| |
چون محرم عشق تو نیفتادیم |
|
در زیر زمین چو توتیا گشتیم |
|
| |
نومید مشو درین ره ای عطار |
|
هرچند که نا امید وا گشتیم |
|
