عطار (غزلیات)/ای عشق تو پیشوای دردم

by عطار

	ای عشق تو پیشوای دردم			وی درد تو هر زمان و هر دم
	آیینه‌ی عارضت سیه شد			کز حد بگذشت آه سردم
	یک لحظه بر من آی آخر			تا کی داری ز خویش فردم
	تا من خط سبز تو ببینم			تو درنگری به روی زردم
	گر کار دلم ز دست بگذشت			تا در خطر هزار دردم
	گو بگذر از آنکه شست زلفت			دست آویز است و پایمردم
	گفتی بگریز و ترک من گیر			کاورد ز خاکی تو گردم
	گویی من مستمند مسکین			خونی کردم که آن نکردم
	خونم به مریز از آنکه بس زود			من بی تو بسی به خون بگردم
	خونم بخوری و نیست یک شب			تا از تو هزار خون نخوردم
	کو سوخته‌تر کسی ز عطار			یک سوخته نیست هم نبردم