صائب تبریزی (غزلیات)/نه گل، نه لاله درین خارزار می‌ماند

by صائب تبریزی

	نه گل، نه لاله درین خارزار می‌ماند			دویدنی به نسیم بهار می‌ماند
	مل خنده بود گریه‌ی پشیمانی			گلاب تلخ ز گل یادگار می‌ماند
	مگر شهید به این تیغ کوه شد فرهاد؟			که لاله‌اش به چراغ مزار می‌ماند
	مه تمام، هلال و هلال شد مه بدر			به یک قرار که در روزگار می‌ماند؟
	چنین که تنگ گرفته است بر صدف دریا			چه آب در گهر شاهوار می‌ماند؟
	ز لاله و گل این باغ و بوستان صائب			به باغبان جگر داغدار می‌ماند