صائب تبریزی (غزلیات)/ما در شکست گوهر یکدانه‌ی خودیم

by صائب تبریزی

	ما در شکست گوهر یکدانه‌ی خودیم			سنگ ملامت دل دیوانه‌ی خودیم
	چون بلبل از ترانه‌ی خود مست می‌شویم			ما غافلان به خواب ز افسانه‌ی خودیم
	در خون نشسته‌ایم ز رنگینی خیال			چون لاله دلسیاه ز پیمانه‌ی خودیم
	گیریم گل در آب به تعمیر دیگران			هر چند سیل گوشه‌ی ویرانه‌ی خودیم
	دست فلک کبود شد از گوشمال و ما			مشغول خاکبازی طفلانه‌ی خودیم
	ما چون کمان ز گوشه نشینی درین بساط			هر جا رویم معتکف خانه‌ی خودیم
	صائب، شده است برق حوادث چراغ ما			تا خوشه چین خرمن بی‌دانه‌ی خودیم